Artorn a la Tàula


Scolatissi ’d veja grondan-a

ël son ëd ciòca
sël cheur as dësmarin-a
al ro d’un cant campagnin.

Sij làver veje promësse
a bruso ancora,
feuje dësmentià al sol...
ant j’euj a arbato mut
ij pass maravijos dla gioventura.

L’ànima sversliss reusa
tra ij vataron duvert,
ël còrp dësfàit,
ambòss
sij termo dij seugn mancà.

—Milo Bré